Ikzelf heb mijn vierde kind als een baby behandeld. Wist ik niet. Deed zó m'n best om hem alle aandacht te geven. 5 Jaar oud en uit bed om 07.30, dan zette ik de jongen op de aankleedtafel naast de wastafel en waste hem. Dan mokte hij elke ochtend. Ik zei dan : "ik doe nog niets en je zit al te mokken tegen mij". Zo maakt dat kind duidelijk dat hij groot genoeg was om zich te wassen en aan te kleden. Daar had ik geen notie van, vergat helemaal dat de 3 voorgaande kinderen zich wel zelf aankleedden. Op een ochtend, gemok, en mijn hand schiet uit naar z'n wang, flinke rode plek, ik schaam me voor mijn uitval. Ik zoek het weekend hulp. En kreeg van gedragstherapeuten te horen, ze lachten een beetje, je behandelt je jongste als een baby. Ik geloofde daar niets van, maar ik kende de groep mensen goed en nam aan wat zij me zeiden. En vervolgden ze: 's morgens kleertjes klaarleggen, en dan zeg gaan. Zo gezegd zo gedaan. Wakker worden, je kleertjes liggen klaar. Beneden hoorde ik 30 minuten gebrul, hij kwam binnen aan het ontbijt en ik zei blij te zijn, dat hij zich had aangekleed, mooi. De volgende dag, wakker gemaakt en gezegd: je kleertjes liggen klaar. Ik liep op de korte overloop naar de badkamer, er was niets te horen, ik was verbaasd, dan zwaait z'n kamerdeur open : Mam, dat kan ik nou ! zo staat hij voor me met wijd gespreide armen. Het mokken was over. De oorzaak vinden van het ongewenste kindergedrag is het mooiste. En door anderen op het goede spoor gewezen te worden. De deskundigen kunnen we niet missen. Er wordt zoveel goeds geadviseerd, maar de ouders hebben grote moeite met het opvolgen van de adviezen........................dat is heel menselijk. Ik benadruk, dat ik er niets van geloofde, maar het advies wel opgevolgd heb. En zulke weetjes, dat je een jongste als baby blijft behandelen is iets natuurlijks, dat de éne moeder wèl en de ander niet doet. We hebben allemaal iets aparts in het opvoeden. Wat weetjes meekrijgen geeft de mogelijkheid tot het gelukkige gezin, dat je allemaal bij de start voor ogen hebt.

Aan de redactie van Onderwijs heb ik in 1999 geschreven, maar er werd niets over de Stichting geplaatst in uw krant. Hoe meer het idee onder de mensen gebracht gaat worden, des te eerder opvoeddeskundigen voor de klas staan met een programma, dat klinkt als een klok. Met vooral praktijk voorbeelden, die besproken kunnenworden. En basisprincipes bespreekbaar maken, rekening houdend met culturen.